Vrijdag 17 april 2009: STRESSTEST VOOR AUTOMASOCHISTEN
Aan het eind van het Trimpad, in de wijk Wheermolen, ligt de trimbaan. Op die trimbaan kon je balancerend over balken en hangend aan de ringen een Coopertest doen. Misschien kan dat nog, maar omdat ik al meer dan 10 jaar niet op die trimbaan geweest ben, kan ik mij best voorstellen dat dit parcours voor zelfkastijding er inmiddels niet meer is. 
Ik had deze Coopertest bijna uit mijn geheugen verdreven tot ik in de column van mijn raadscollega en PvdA fractievoorzitter Jos Lutz las. In de hem toegewezen millimeters kruist hij de degens met collega columnist Debets. Nu is er niets mis met columnisten die elkaar met pen en woord bestrijden; zoiets gebeurt wel vaker. Wat mij echter stoorde is de beschermende hand die PvdA-er Luts boven het hoofd boven het hoofd van VVD wethouder Krieger hield en zelfs voor hem in de bres sprong over iets dat Piet Hein Debets had geschreven. 
Bij het lezen van Lutz’ pleidooi moest ik denken aan de latere afleveringen van de Tom and Jerry cartoons. Niet die leuke waar kat en muis elkaar met de meest sadistische streken proberen te uit te halen, maar die politiek correcte, waar ze zich hand in hand verweren tegen de boze bulldog van de buren. Wie zich deze cartoons nog kan herinneren weet dat die afleveringen ontzettend saai waren. Wat dit met de Coopertest te maken heeft zult u zich afvragen. Wel, de inzet van de twist was de Kriegertest. Inderdaad een geweldig vernieuwend woord dat de verdiende plaats in VanDalen waarschijnlijk nooit zal krijgen. 
Wat de Coopertest is voor zelfkastijders, is de Kriegertest voor automasochisten. Bij de Kriegertest rijd je met de auto op drukke momenten door de binnenstad en kijk je hoeveel minuten je hiervoor nodig hebt. Voor een optimaal resultaat vermenigvuldig je de stijging van je bloeddruk met het aantal verwensingen dat je hebt uitgesproken, gedeeld door het aantal groene stoplichten op de route. Nu blijkt het dat Lutz, die de Kriegertest laatst samen met Stadspartijlid Ankersmit deed. zonder noemenswaardig oponthoud door de binnenstad kwam. Het uiteindelijke resultaat was, bij gebrek aan verkeersdrukte en zonder een aangegeven score, dat Jos Lutz de conclusie trekt dat het allemaal wel mee valt. Volgens mij is deze conclusie net zo onzinnig als de bewering dat iemand die de Coopertest kan doen onsterfelijk is. Het enige onsterfelijke aan zijn verhaal is het woord Kriegertest. Wie belt er naar VanDalen?
Woensdag 18 maart 2009: GRENZENLOOS KORTZICHTIG
“What’s in a name?” vroeg Julia aan Romeo in Shakespear’s toneelstuk. Volgens de leden van de Stadspartij Purmerend ‘93, voor het gemak afgekort tot P ’93, een hele boel. P ’93 werd namelijk regelmatig aangesproken als P3 en dat is de Purmerendse poptempel. Dat kan niet, moet men gedacht hebben. P’93 heeft niets met cultuur te maken, dus ook niet met P3. Een naamsverandering lag dus voor de hand. “Laten we ons Stadspartij gaan noemen” zal een licht in de partij hebben opgeroepen. En zo mocht het zijn. Stadspartij Purmerend 93, voor het gemak afgekort tot P93, werd omgedoopt tot Stadspartij, dat ik voor het gemak maar even zal afkorten tot SP. 
Oeps, u snapt het al. Echt nagedacht over de naamsverandering is er niet, vooral niet wanneer u bedenkt dat de SP2, om verwarring met de socialisten te voorkomen, naast de SP1 zit. Is het u nog duidelijk? Wanneer u dan hoort dat SP2, de Stadspartij dus, net zo schermt met de burgers die ze al dan niet gesproken hebben en ook bijna overal tegen is, zoals de SP1, de socialisten, zou je haast kunnen denken dat de SP2, zich bij de SP1 wil aansluiten.
Toch is er een groot verschil tussen de socialisten (SP1) en de kleine stedelingen (SP2). De socialisten krijgen hun beleid van buiten de stadsgrenzen, de Stadspartij kijkt niet over de stadsgrenzen heen. Het is dus niet verwonderlijk dat zij ook niet over de landsgrenzen heen kijken. Over twee en halve maand zijn er Europese verkiezingen en Europa heeft steeds meer invloed op de wet en regelgeving. Dit heeft niet alleen gevolg voor de landelijke maar ook voor de gemeentelijke politiek. Sinds 2004 maakt Tsjechië deel uit van het zelfde Europa als Nederland. Toch zijn er nog grote verschillen tussen beide landen en hun steden. Een andere kijk op cultuur, een andere manier om het onderwijs vorm te geven, een andere structuur van lokaal bestuur en nog veel meer onderwerpen waar wij van elkaar kunnen leren.
Vanaf 1991, twee jaar na de val van de muur, hebben wij een stedenband met Jihlava. Niet alleen om als westerse gemeente een klankbord te zijn bij de opbouw na jaren communistische overheersing, maar vooral om van elkaar te leren. De minachting van de Stadspartij, om Tsjechië op hun homepage een voormalig ontwikkelingsland te noemen, is dan ook uitermate denigrerend. Een dergelijk postkolonialistische opstelling had ik niet verwacht van de partij waarvan de helft van hun raadsleden zich druk maakt over de houding van Nederland jegens de Antillen. De Stadspartij heeft het volste recht om tegen stedenbanden te zijn, maar het verbaast mij dat Ankersmit de bezoeken aan diverse bedrijven omschrijft als een vakantiereisje. Vooral als je beseft dat Ankersmits partij tijdens het laatste bezoek van de raad, zo'n 8 jaar geleden ook niet mee was. Een oordeel te vellen zonder kennis van zaken is voor de Stadspartij dus geen belemmering.
Maar mijn gevoel van medeleven gaat vooral uit naar het gezin Ankersmit, wanneer ik mij de Ankersmitjes in vakantietijd voorstel. Als de hele camping nog in diepe ruste ligt, zit de padre familias met wakkere oogjes aan de formica ontbijttafel het dagprogramma te declameren. “Eerst gaan we een fabriek bezoeken en dan gaan we naar een mijnschacht” glundert hij. “Na de lunch, die we misschien wel in de bedrijfskantiene kunnen nuttigen, gaan we eerst naar een autofabriek en tot slot krijgen we nog een rondleiding op een bedrijventerrein. ” Zijn dochter, die op haar elleboog, tussen de ontbijtspullen lag te snurken, doet met moeite een oog open. “Pap, alsjeblieft, niet weer hé? Ik wil naar het zwembad. Dit is geen vakantie meer, dit lijkt wel een werkbezoek! “
Zaterdag 14 februari 2009: EIGEN EILAND EERST
Nederland is en blijft een vreemd land. Met het zelfde gemak waarin de publieke opinie de controversiële uitspraken van Geert Wilders veroordeelt, wordt ook Groot Brittannië veroordeeld, omdat men Wilders niet wil toelaten om die zelfde controversiële uitspraken. De mening van de Britten, die opkomen voor de rust op hun eiland, zien wij Nederlanders, als inbreuk op de vrijheid van meningsuiting. Maar wanneer wij  ons uiten over bijvoorbeeld onze Benedenwindse Eilanden, zoals Roald Helm, een  principieel lokaal politicus met internationale ambities, laatst deed, mag dat ook niet niet. Van de Purmerendse gemeenteraadsleden vielen ondermeer Arie Wim Boer (voormalig VVD-lid) en Harry Rotgans (nog steeds VVD-lid) over raadscollega Helm heen.
Wat hebben Geert Wilders en Roald Helm met elkaar te maken? Niet veel en toch alles. Beiden zijn lid van een splinterbeweging. De een op basis van zijn eigen onvrede van zijn vorige partij, als fractievoorzitter van zijn eigen partij, de ander op basis van de onvrede van iemand anders, als raadslid van de partij van iemand anders. Wilders zegt dat de buitenlanders Nederland moeten verlaten, Roald Helm zegt dat de Nederlanders de Antillen moeten verlaten: "We shall drop the Dutch like we drop a bad habit."
Is het in dit kader terecht om Helm met Wilders gelijk te stellen? Absoluut niet! Met zijn vorm van 'eigen-volk-eerst politiek' is Wilders, naar mijn mening, te classificeren als een nationalist. Helm die puur voor de belangen van de Antillen is, kan niet voor nationalist worden uitgemaakt, alleen al omdat zijn natie, deel uit maakt van de natie, waarvan hij zich zo graag los wil zien. Dit lijkt een beetje op het gedrag van díe Friezen, die zich graag van Nederland willen afsplitsen. Aangezien Friesland een provincie is, en volgens sommigen de Antillen ook een provincie zouden moeten worden, kun je Roald Helm misschien beter als een provinciaal bestempelen. Of moeten we Helm gewoon op zijn woord volgen. De Nederlandse politicus Roald Helm zegt graag terug te gaan voor een politieke carrière op de voormalige koloniën. En hoe noemde Helm ook weer Nederlandse politici die over de voormalige koloniën willen regeren?
Zaterdag 18 oktober 2008: ANGST IS EEN SLECHTE COLUMNIST
Wie bang is moet niet schilderen. Dit bijna vergeten middeleeuwse spreekwoord wijst erop dat mensen die angstig zijn geen schildwacht moeten lopen. Een moderne versie zou kunnen zijn 'Wie bang is moet geen columns schrijven'. Wie tegenwoordig oprecht zijn mening laat horen loopt het risico dat een of andere randdebiel hem gaat bedreigen.
 Neem je impopulaire maatregelen tegen ganzen, wordt je door dierenliefhebbers erger behandeld dan een dier en doe je impopulair tegen politici met het brein van een dier, ook dan hoef je maar op je voordek van je woonark gaan zitten en  je kunt wachten op de bedreigingen die langs komen drijven als zwerfvuil in de ringvaart. Alleen diegene die zijn woorden kronkelend door een landschap van populisme laat stromen, zou zich veilig moeten voelen. Nu is er voor een kronkelende stroom een woord. Dit noemt men een meander. Misschien is het daarom dat de anonieme columnist op de site van de Stadspartij P93 zich Meander noemt. Met ongekend populistische bewoordingen spuit deze columnist zijn gal op een manier waar een zichzelf respecterend fractielid zich voor zou schamen. Populisme is tegenwoordig bijna een garantie is voor een zorgenloos politiek bestaan. Populisten lopen niet zo snel het gevaar om bedreigd te worden. 
Toch is Meander bang. Net als pissebedden de vochtige en donkere bescherming zoeken tegen het zonlicht verstopt de columnist van P93 zich onder zijn steen die Meander heet. Alleen dan durft deze columnist zich af te vragen waarom wel Lutz en Boer bedreigt worden en niet zijn zo geliefde P93 politici.  Het antwoord is simpel, wie met de massa mee kletst, heeft van de massa niets te vrezen. Behalve tijdens de verkiezingen, dan kun je zomaar de helft van je zetels kwijt raken. Kiezers meanderen namelijk niet. Die gaan uiteindelijk recht op hun doel af.
Woensdag 17 september 2008: PSG BERISPT UIT DE SCHOOL KLAPPEN
“Vroeger werd uit de school klappen gezegd van schoolkinderen: als die 'uit de school klapten', vertelden zij wat er op school gebeurd was. Later kreeg de uitdrukking meer de betekenis iets vertellen wat binnenskamers had moeten blijven“; zo valt te lezen op de website van Onze Taal. Dit oude spreekwoord schoot mij door het hoofd toen ik in Dagblad Waterland het artikel las over PSG-docenten die 'de mond wordt gesnoerd'. In een tijd waarin bijna wekelijks in de media vrijheid van meningsuiting ter discussie staat, mag je er van uitgaan dat artikel 7 van de grondwet ook binnen de PSG aandacht vindt in het lesplan. 
De aanleidingen tot de maatschappelijke discussie over de vrijheid van meningsuiting zijn zwaarwegend. Velen zullen zeggen dat deze niet in vergelijking staan met de berisping van een docent omdat zij het niet eens was met een verhuizing van de school. Toch is hier, voorzover ik het kan beoordelen, een kloof gelegd tussen directie en maatschappij. Hoe serieus moet ik een organisatie nemen, die aan de ene kant Nelson Mandela als naamgever van een van haar scholen heeft en aan de andere kant haar docenten 'de mond snoert'? Hoe kunnen ouders er op vertrouwen dat leerkrachten na dit incident naar buiten durven te treden over eventuele misstappen, zoals geweld en pesterijen, als ze niet eens over een verhuizing mogen praten?
Zorgwekkend is de houding van bestuursvoorzitter Els Kroese. Zij is van mening dat de overige personeelsleden zich hiermee niet mogen bemoeien. Kroese is, zoals in de krant te lezen valt, van mening dat de vrijheid van meningsuiting begrensd wordt door de loyaliteit naar de werkgever. Maar hoe zit het in deze met de loyaliteit die je als docent hebt naar de leerlingen en hun ouders? Het zal ongetwijfeld een moeilijke stap geweest zijn om de omertà binnen het onderwijs te doorbreken en als laatste strohalm de ouders en leerlingen te ondersteunen in hun gang naar de gemeenteraad. Het kan toch niet zo zijn dat bestuursvoorzitter en voormaling PvdA-raadslid en wethouder Els Kroese wil voorkomen dat burgers de volksvertegenwoordiging toespreken op grond van hun arbeidscontract?
Woensdag 3 september 2008: BAANSTEE NUT EN NOODZAAK
Wanneer je binnen de gemeente plannen aan het ontwikkelen bent, dan doe je dat voor doelen die noodzakelijk zijn en/of nut hebben. Geen gemeente zal grond ter ontwikkeling van woningbouw of stadsvernieuwing uitgeven om braak te laten liggen. Geen gemeente zal een duur zwembad bouwen, wanneer je dit met de buurgemeenten veel voordeliger kunt oplossen. Geen gemeente zal een plein compleet herinrichten, als het oude plein de historie van de stad weergeeft en geen gemeente zal een theater voor € 41 miljoen willen verhuizen, voor om 170 zitplaatsen meer te hebben. Zo zal ook geen gemeente mooi polderland willen opofferen voor een bedrijventerrein als de nut en noodzaak niet vast staan.
De woorden bedrijventerrein, bedrijvenpark en vroeger industriegebied hebben een magische uitwerking op gemeenteraden en colleges. Rond veel kleine  dorpskernen worden nog steeds gebieden gerealiseerd om bedrijven te verleiden naar die dorpskern te komen en in die gemeente te investeren. Hierdoor is ons landschap sterk aangetast. Natuurlijk willen dorpskernen bedrijvigheid naar zich toe trekken. Daar is niet mis mee. Het is zelfs nodig om je omgeving levendig te houden. Wel ben ik van mening, dat deze bedrijvigheid gericht moet zijn op de directe omgeving wanneer die uitbreiding betekent dat je een inbreuk moet maken op het landschap. Dit is ook de reden dat ik heb ingestemd met de ontwikkeling van de Baanstee Noord. Als kanttekening heb ik echter meegegeven dat de nut en noodzaak bewezen moet zijn en dat er ook voorzien dient te worden in een aantal werknemers per vierkante meter bedrijfsoppervlakte.
Hoewel de wethouder ons altijd garandeerd heeft dat de nut en noodzaak daadwerkelijk aanwezig zijn, denkt de provincie hier op dit moment anders over. Op lange termijn vindt men die noodzaak niet aangetoond waardoor er geen toestemming wordt verleend voor de aanleg van het volledige bedrijventerrein. Ik ben benieuwd hoe de wethouder de noodzaak en het nut gaat aantonen. Het zou zonde zijn, wanneer overal in de regio kleine 'bedrijvenkorrels' de grond uitschieten en het landschap optisch vervuilen, als wij hier een geweldig park kunnen neerleggen tegen een bestaand bedrijventerrein aan. Maar ik blijf vanmening: “Nut en noodzaak nee? Baanstee nee! En bestaat het nut en de noodzaak wel? Baanstee graag!”
Donderdag 7 februari 2008: KROEGEN DICHT: DE JONGEREN KOMEN!
In Westfriesland hebben 80.000 moeders hun handtekening gezet om de horeca eerder te laten sluiten.  De moeders willen dat de cafés eerder dichtgaan omdat zij van mening zijn, dat hierdoor hun kinderen minder drinken. De Zaanse CDA-fractievoorzitter Piet van Tellingen steunt dit verzoek.
Hoewel het niet helemaal duidelijk is of zijn fractie en zijn partij dit voorstel steunen, blijkt het weer dat uit de christelijke hoek geluiden komen om vrijheden te beperken. Kortweg is Van Tellingen het er mee eens dat het horecabezoek van volwassenen moet worden ingeperkt omdat ouders hun kinderen niet van de drank af kunnen houden. Is het daarom terecht om de schuld op de ouders te schuiven?  Om hier een antwoord op te krijgen zul je eerst moeten weten hoever de verantwoordelijkheid van ouders reikt. Is een ouder verantwoordelijk als zijn kind een bushokje molesteert? Ik ben nog geen ouder tegen gekomen die actie voert om de bushokjes van straat te krijgen, zodat zijn kind minder vandalisme kan plegen. Of hoe zit het met de schoolkinderen die bij de meeste scholen maar per kleine groepjes in winkels mogen, omdat ze anders als een zwerm bidsprinkhanen over het assortiment heen vallen? Een voorstel om de winkels tussen de middag te sluiten, om de jeugdcriminaliteit te beperken, zou als belachelijk worden afgeschilderd.
Natuurlijk kunnen ouders niet overal zijn. Natuurlijk kunnen ouders niet altijd weten waar hun kroost uit hangt, of wat het uitspookt, hoe graag zij dat ook zouden willen. Net zomin als het weghalen van bushokjes zal helpen tegen vandalisme, is het ook een illusie om te denken dat het eerder sluiten van de horeca alcohol misbruik voorkomt. Vaak wordt een horecabezoek vooraf gegaan door je even flink in te drinken. Zoiets kan bij een onverantwoordelijke ouder thuis, maar ook op hangplekken die na de weekeinden bezaaid zijn met lege drankflessen. Ik kan niet geloven dat een ouder, die zijn kind niet op tijd thuis kan krijgen wanneer de horeca wel open is, zijn kind wel op tijd thuis krijgt wanneer de kroeg gesloten is. 
Naast een versnelde alcohol consumptie, zoals we die uit Engeland kennen, waar de pubs maar beperkt open waren, zullen de jongeren andere gelegenheden opzoeken om te drinken. In zo een geval voorzie ik een verschuiving van het drinken in de horeca naar drinken op hangplekken. Een waanbeeld van 80.000 handtekening voor het instellen van een avondklok voor jongeren om het hanplekdrinken te voorkomen, zweeft mij bijna voor ogen.
De enige oplossing voor dit probleem zie ik in een strenge handhaving op  alcoholmisbruik. Handhaving die niet alleen in de horeca maar vooral ook op straat moet plaatsvinden, bijvoorbeeld in het kader van de openbare dronkenschap.  De moeder die hier mijn handtekening voor vraagt, is van harte welkom. 
Dinsdag 13 november 2007: NUT, NOODZAAK EN RODE CONTOUREN
Deze woorden kwam ik afgelopen tijd regelmatig tegen. De actiegroep Baanstee-Noord Nee vraagt zich af wat het nut en de noodzaak van een bedrijventerrein op het stuk weiland tussen Purmerend en Kwadijk is. D66 is van mening dat bedrijventerreinen werkgelegenheid scheppen. In een interview zegt burgemeester Verbeek dat Purmerend een extreem lage werkloosheid kent. Voor de actiegroep is dat o.a. een reden om nut en noodzaak in twijfel te trekken. Ook ik was even van mijn stuk gebracht toen ik burgemeester Verbeek hoorde citeren. Wie echter iedere morgen in de file staat beseft dat de werkgelegenheid niet in verband gebracht moet worden met werkloosheid, maar meer met mobiliteit. Purmerend kent een scheefgroei tussen wonen en werken. Het aantal woningen is in verhouding sterker gegroeid dan het aantal arbeidsplaatsen. Hierdoor moeten dagelijks grote hoeveelheden forenzen zich door een paar tunneltjes wurmen om op hun werk te komen. Niet alleen uit Purmerend, maar uit de hele regio. Wanneer een deel van de forenzen hun werkplek dichter bij huis kan vinden betekent dit een afname van de verkeersdruk rond Purmerend en minder files is beter voor het milieu.
De Kamer van Koophandel is het met de Purmerendse ondernemers eens dat er vraag is naar meer bedrijfsruimte. Leen Verbeek beaamt in het interview dat Purmerend een gewilde vestigingsplaats is, maar hij maakt zich wel zorgen over de ontwikkeling van bedrijventerreinen op langere termijn. Jan Jacob Beelaerts van Blokland, voorzitter van VNO-NCW Noordwest-Holland zegt hierover in Dagblad Waterland: ‘Als bedrijven hier geen grond kunnen vinden, zoeken ze op een bepaald moment elders hun heil”. Je zou hieruit kunnen concluderen dat er een ruim aanbod van bedrijventerreinen is en ook op oude bedrijventerreinen is nog plaats.
In Monnickendam ligt zo een oud industriegebiedje, aan de rand van de oude binnenstad en de haven. Bedrijvigheid op een plek waar je het in deze eeuw niet meer zou verwachten. Dat was de gemeenteraad van Waterland ook van mening. Maar om het gebied voor woningbouw te kunnen ontwikkelen moet je de bedrijven verplaatsen. Hiervoor werden in totaal een drietal locaties bepaald. Locaties buiten de rode contouren, het gebied dat de provincie wil beschermen als open ruimte tussen steden en dorpen. Een aantal bedrijven is al verhuisd naar o.a. Edam-Volendam en naar de Baanstee-Oost. Maar andere bedrijven hebben meer ruimte nodig en wachten op een plek in die open ruimte of op een plek in de Baanstee-Noord.
Ook Purmerend kent oude industriegebiedjes, zoals langs de Where tegenover de begraafplaats. Op de kaart bijna in het middelpunt van Purmerend. Deze bedrijven moeten een andere plaats vinden, deels op bestaande terreinen, maar deels ook op de Baanstee-Noord. Bestaande terreinen moeten worden opgewaardeerd, verbeterd, voorzien worden van meer groen, fietspaden en oude panden dienen te worden opgeknapt. Ook hiervoor moeten bedrijven verhuizen, ook weer deels naar de Baanstee-Noord.
Door de provincie is bepaald dat het gebied waar de Baanstee-Noord gevestigd wordt, binnen de rode contouren valt. Dat gebied is niet alleen de achtertuin van Purmerend, maar ook de achtertuin van Kwadijk. Een bedrijventerrein is niet mooi in je achtertuin, ook niet als je het bedrijvenpark noemt. Helaas, en dat is nu eenmaal niet te voorkomen, verstedelijkt Nederland hoe langer hoe meer. Dit is de afgelopen jaren vooral een last geweest die Purmerend te dragen had. Nu Purmerend is uitgegroeid krijgen ook de randgemeenten hier mee te maken. 
Donderdag 25 oktober 2007: DE RAAD EN DE LOSSE STRAATSTEEN
Sinds 2002 kennen we in de gemeentepoliek het dualisme. Een van de gevolgen van dit dualisme is dat de gemeenteraad de kaders moet stellen en het college van burgemeester en wethouders binnen die kaders hun werk moeten doen. Ik zal dit met een veel gebruikt voorbeeldje proberen duidelijk te maken. Vroeger mochten wij ons als raadsleden druk maken over, ik noem maar wat, losse straatstenen. Wanneer je hoorde dat ergens een straatsteen scheef lag, waardoor mensen konden vallen, dan meldde je dit in de raadscommissie en een ambtenaar zorgde ervoor dat de stoep gerepareerd werd.
Tegenwoordig mag een raadslid zich niet meer met losse straatstenen bezig houden. Dat is jammer, want er zijn zoveel kleine ergernissen in een stad waar heel veel mensen al heel veel bij de gemeente voor aan de bel hebben getrokken en die door de bureaucratie nu eenmaal niet worden opgelost. Maar in het dualisme ga je dus niet meer over die ene steen maar over de hele straat. Dit betekent dat je eerst het probleem duidelijk moet maken – de bestrating is beneden peil in (een deel van) Purmerend - , dan een oplossingsrichting zoeken door dat deel van Purmerend via een voorstel naar voren te schuiven in alle werkzaamheden die er zijn en als laatste is het mooi meegenomen, als er ook nog een mogelijkheid is om de centen te vinden die dit allemaal mogelijk maken.
Natuurlijk is deze manier van werken veel beter want door op iedere losse steen te letten gebeurde het maar vaak genoeg dat je de straat uit het oog verloor; je tackelde alleen het gevolg en vergat vaak naar de oorzaak te kijken. Maar deze week herleefden oude tijden. Een aantal bewoners uit de kruidenbuurt (Melkkruid, Speenkruid e.d.), hadden zich tijdens de wekelijkse fractievergaderingen beklaagd dat het straatwerk in de hele buurt opgeknapt werd met nieuwe straatstenen, maar dat het laatste in het laatste stukje kruidenbuurt de oude straatstenen werden gebruikt die een paar straten verder waren vervangen. En het straatwerk werd ook nog eens slecht uitgevoerd. Dit was voor D66 en nog drie andere fracties (CDA, GL, PvdA) reden genoeg om zelf eens een kijkje te nemen. De vier fracties schouwden het straatwerk en waren het unaniem met de klagende bewoners eens. Dit kon niet alleen beter, dit moest ook beter. Gevieren stelden wij een plan van aanpak op. Ogen begonnen te glinsteren. Oude tijden herleefden. Leve de losse straatsteen!
Maandag 22 oktober 2007: SINTERKLAASVERBOD
Een week geleden overviel mij een hoge mate van verbazing nadat ik op tv gezien had dat de gemeente Ede een theateraffiche verbood omdat een CDA-wethouder van mening was dat dit affiche wel eens aanstootgevend zou kunnen zijn. Ik kon het niet na laten om de wrevel die in mij opkwam te bloggen op de Hyves van de desbetreffende gemeente. Ik heb het niet op dit blog gezet omdat het niet om Purmerend gaat maar nu het spook van de vrijheidsbeperking steeds dichter deze kant uitkomt, heb ik de tekst hieronderweergegeven. 
De beperking van onze vrijheid kwam dit keer echter niet uit religieuze hoek, maar uit het land van onze bevrijder. Het Amerikaanse bedrijf ADM, een van de grootste verwerkers van soja, granen en cacao verbied haar Nederlandse personeel om het jaarlijkse Sinterklaasfeest binnen het bedrijf te vieren. Uit angst voor een aanklacht wegens discriminatie zijn Sint en Pieten niet welkom op dit ooit oer-Nederlandse bedrijf Cacao De Zaan. 
Ons kikkerlandje is te klein wanneer moslims vanuit hun culturele opvattingen beperkingen lijken op te werpen tegen onze manier van leven. De imam die er op stond dat tijdens zijn bezoek aan de praatshow van Pauw en Witteman de wijn van tafel ging haalde alle media. Nu een Amerikaans moederbedrijf vanuit de Verenigde Staten haar Nederlandse werknemers in Nederland verbiedt om het jaarlijkse sinterklaasfeest te vieren blijft het betrekkelijk stil.
Meten wij in Nederland met twee maten? Wij mogen het niet normaal vinden dat een Buitenlands bedrijf haar in Nederland woonachtige werknemers verbied het, op koninginnedag na, meest Nederlandse feest te vieren. Net zo min dat wij het hoeven te accepteren dat ons de hand geweigerd wordt of dat men ons verbiedt om affiches te plakken die misschien aanstootgevend zouden kunnen zijn. Het zal een eeuwigdurende discussie zijn hoever vrijheid van meningsuiting kan gaan, maar daaraan gekoppeld moeten wij ons zorgen gaan maken over de doorgeschoten politieke correctheid anderzijds, zeker als deze ons vanuit het buitenland wordt opgelegd.
Maandag 15 oktober 2007: NORMEN, WAARDEN EN DE VERLOEDERING VAN ONZE VRIJHEID
Het gaat goed met de multigelovige samenleving in Nederland. Zo langzamerhand groeien Islam en Christendom redelijk naar elkaar toe. Vroeger reageerden wij nog ontzet als radicale moslims zich te weer stelden tegen de verloedering van onze westerse maatschappij. De protesten uit moslimlanden op onze vrije manier van leven was nieuws in alle journaals.
Alle fundamentalistische geluiden schijnen effect te hebben. Ook in ons vrije Nederland komen steeds meer stemmen op tegen verloedering en verderf. Voorzichtig begon het een tijdje geleden al met proteststemmen tegen te veel huid (lees bloot) op advertenties in de openbare ruimte. Nu komen de protesten uit Ede waar de gemeenteraad het affiche van de cabaretiers Veldhuis en Kemper heeft verboden omdat het "een religieuze verwijzing (is) die als kwetsend kan worden ervaren door bepaalde bevolkingsgroepen". “Als kwetsend kan worden ervaren” De raad is dus niet eens zeker van zijn zaak.
Gemeenteraad van Ede, stop toch met die onzin. Of zijn jullie bang voor horden Edenaren die het gemeentehuis bestormen en op het dorpsplein de foto van de burgemeester verbranden op een grote hoop affiches en Veldhuis en Kemper-cd’s? Een soort affichestorm of zo. Laat die posters gewoon ophangen, want wie zich er aan stoort kan lering trekken uit de titel van het programma: “Tijd heelt alle zonden”.
Zondag 7 oktober 2007: GEWELD OP SCHOLEN GROOT TABOE
In Nijmegen is een leerling geschorst omdat deze een filmpje op internet heeft gezet. De verklaring van de schoolleiding is dat er zonder toestemming tijdens de les niet gefilmd mag worden en dat het materiaal zonder toestemming van de betrokkenen op internet is geplaatst. Dit is geen incident dat alleen in Nijmegen plaatsvindt. Met regelmaat worden er filmpjes op internet gezet van leerlingen die docenten pesten of leerlingen die leerlingen pesten.
Geweld op school is nog een van de grootste taboes binnen het onderwijs in Nederland en met de toename van geweld neemt de handhaving van de orde af. De school is al lang niet meer de veilige omgeving die schoolleiders ons voorspiegelen. Met hekken en beveiligingsmedewerkers proberen de scholen het kwaad buiten de muren te houden. Hierdoor gaan scholen steeds meer op gevangenissen lijken. Helaas blijkt uit een rapport van de inspectie dat juist die jeugdgevangenissen sprake is van een „ernstig risico” op een onveilig klimaat voor jeugdigen en de medewerkers. De vraag is dus terecht waarom scholen beter zouden functioneren in het handhaven van de orde.
Hoewel scholen de plicht hebben om geweldsincidenten te melden, komt hiervan meestal niet veel naar buiten. De goede naam van de school mag niet in het geding komen, want dat kost leerlingen. De strijd om de leerling die de scholen voeren is een economische. Leerlingen betekenen inkomsten en leerlingen die de school verlaten kosten geld. Hierdoor wordt een schijn van veiligheid gecreëerd en worden leerlingen die problemen opleveren zo lang mogelijk op school gehouden. Uitval is immers omzetverlies. Een schoolleider zal er daarom alles aan doen om er voor te zorgen dat er geen negatieve berichten in het nieuws komen en er geen video's op internet te zien zijn.
Op de school waar de leerling geschorst werd, zal in de lessen maatschappijleer ongetwijfeld onderwezen worden over de vrijheid van meningsuiting. Over Hirsh Ali, Theo van Gogh, Scandinavische Cartoons. Dat wij in Nederland vooral alles mogen zeggen omdat dat de basis is van onze democratie. Over het nut van journalisten, fotografen en filmmakers die de wanstanden in onze wereld openbaar maken. Vrijheid van Meningsuiting staat waarschijnlijk wel in het lesplan, maar niet in het schoolreglement.
Zaterdag 15 september 2007: CIRCUS RITA & RUTTE
Er is reuring in Circus Rita & Rutte. Zwarte Rita stond weer tegen de paal te schoppen en spreekstalmeester Rutte was zo boos over haar capriolen, dat hij Rita de piste uit stuurde. Dit was tegen de zin van een groot deel van het publiek, dat eigenlijk voor de show van Rita naar het circus was gekomen. 
Terwijl de roofdieren hun nagels slepen en de papagaaien elkaar aan het napraten waren, moest Rita binnen 24 uur beslissen of ze bij het circus zou blijven of haar eigen circus zou opzetten. Hoewel Rita over het algemeen een kordate vrouw is die snel beslissingen kan nemen, valt deze keuze haar niet makkelijk. Vooral niet omdat alles er op wijst dat zij al het publiek mee neemt en er van Circus Rita & Rutte niets anders zou overblijven dan een eenvoudig straattheater; tweespalt dreigt in dit gezelschap van potsenmakers. 
Vandaag zitten ze allemaal bij elkaar in de grote tent waar evenwichtskunstenaar Vonhoff uitlegt dat Rita niet te handhaven is in de piste en leeuwentemmer Wiegel naarstig op zoek is naar potjes lijm. Maar wat er ook gebeurt, één grote vraag blijft boven de tent hangen: “Wat moeten we toch met Rita?” Het antwoord is vrij eenvoudig. Ieder circus heeft een clown nodig, je moet hem alleen geen directeur maken. 

Zaterdag 30 juni 2007: DE BLINDE DARM VAN HET COLLEGE
Af en toe is het best interessant om een rondje politieke websites te doen. Opmerkelijk is dat deze een stuk actueler zijn. Zou mijn bespiegeling over de websites twee maanden geleden hieraan ten gronde liggen? Het meest nieuwsgierig was ik naar de site van het CDA. Een site die behalve oubollig oogt, maar over smaak wil ik niet twisten, ook nog eens het oudste nieuws bevatte. U zult mijn verbazing begrijpen toen ik ook deze keer weer onder het kopje publicaties in Purmerend op Zondag als nieuwste bijdrage een artikel met de datum  12 februari 2006 tegen kwam. Een artikelserie die overigens begint met de kop “Het CDA staat voor bewegen”. Bewegen misschien wel, maar of ze er mee vooruit komen?
Wel is het weer positief dat men echt luistert naar mijn adviezen. Ik had mij nogal positief uitgelaten over de nieuwsbrief van het CDA. Door de nieuwsbrief van april 2007 op de site te plaatsen verschafte het CDA haar lezers immers actuele informatie. Men was het dusdanig met mij eens dat nu, twee maanden later, deze nieuwsbrief nog niet is vervangen door een actueler exemplaar.
Maar bij het CDA verbaast mij niets meer. Zeker als ik de heer Duiker tijdens de behandeling van de wijzigingsvoorstellen voor de kadernota hoor zeggen dat hij eerst het standpunt van het college wil weten voordat hij tot stemming over gaat. Een beetje vreemde vraag wanneer je beseft dat je als raadslid binnen een dualistisch bestek zelf je beslissingen moet nemen en dat je niet afhankelijk bent van je wethouder in het college. Maar de heer Duiker is vaker even het spoor bijster. Het college vroeg de raad om in te stemmen met de onteigening van een stuk grond in de Weidevenne. De oppositiepartijen waren met D66 van mening dat het nog te vroeg was om te onteigenen omdat beide partijen zo dicht bij elkaar liggen, dat als je even je hakken uit het zand haalt je er best wel uit komt
Nu zijn beide partijen nog met elkaar aan het procederen en Duiker zei heel wijselijk dat zolang de de zaak nog onder de rechter is dat je geen uitspraken moest doen en vervolgens sprak hij zich uit voor het collegevoorstel om tot onteigening over te gaan. Ik kan me best voorstellen wanneer de appendix van dit college, met drie zeteltjes opboksend tegen de 15 zetels van de PvdA en de VVD het moeilijk heeft en eigenlijk zou ik willen zeggen: “Had toch gewoon in de oppositie gegaan, want daar wordt meer naar je geluisterd als je één zelel hebt, dan met drie zetels in het college.”
Dinsdag 19 juni 2007: WOONWAGENVERZETLAAN
Het is niet fijn wanneer je er achter komt dat het groene stuk land, waar je vanuit je raam op uitkijkt, wordt volgebouwd. Het is al helemaal niet fijn wanneer blijkt dat de informatie die je krijgt van de eigenaar van die grond, alles behalve volledig en tijdig tot je komt. Het is logisch dat je kwaad naar die eigenaar, de gemeente Purmerend, toe stapt om je verhaal te halen.
Zo dachten ook de bewoners in de Purmer Zuid toen ze hoorden dat het stuk land in de bocht bij de Verzetslaan bebouwd zou worden. Met velen kwamen ze naar het gemeentehuis om hun verhaal te halen. Het is echter jammer dat tussen deze bewoners een groep mensen zat die de gelegenheid aangreep om een ander protest te laten horen. Hoewel zij misschien ook wel tegen de bebouwing zijn, ging het hen meer om een onderdeel van de bewouwing: Een woonwagenkamp.
Met discriminerende opmerking in de richting van de toekomstige bewoners probeerden zij de forumleden te overtuigen dat er geen woonwagens mogen komen. De houding van deze bezwaarmakers zet ons, de politiek, voor een groot probleem. Want hoewel de klachten op de procedure terecht zijn, is het afwijzen van de locatie omdat het om woonwagens gaat, een onterechte eis. Bewoners van woonwagens kennen binnen onze gemeentegrenzen dezelfde rechten en plichten als alle andere bewoners. Door de discriminerende uitlatingen is het voor ons moeilijk om te beslissen of de locatie wel of niet geschikt is voor woonwagens. Wanneer je namelijk tegen de bebouwing stemt, zou het kunnen lijken of je wijkt voor discriminerende motivaties.
Woensdag 31 mei 2007: STADJE MIJN SCHATJE! (Gezinsblad, Tussen raad en daad)
Na de laatste vergadering ging ik nog even met een paar collega’s van een andere partij een afzakkertje halen op de Koemarkt. Nu is het opmerkelijk dat wanneer je met een paar politici op de Koemarkt gaat zitten, het gesprek meteen ook gaat over die Koemarkt. Hoe zonde het is toch, dat de veemarkt weg is?  De auto’s die er op staan; de auto’s die er af moeten; de mooie gevels die er nog zijn; de terrassen die er bij moeten; de bomen die gekapt moeten worden of juist moeten blijven; de fontein die er net als de muziektent wel, of niet, moet komen of gewoon, gezellig alles laten zoals het is. Maar dan zonder auto’s, want dat was voor iedereen duidelijk; de Koemarkt moet autovrij. 
Al snel werd het gesprek wat ruimer getrokken. We waren het er ook mee eens dat Purmerend een gezellige stad is en één van ons zei dat we ook trots moesten zijn op ons ‘stadje’. “Welke gemeente heeft dat toch, een stadje”, was zijn mening en hij spreidde zijn armen alsof hij de hele binnenstad wilde omvatten. En ook hier kreeg hij gelijk. Toen ik laatst Purmerend opzocht op Wikipedia stond bij de opsomming van de wijken achter centrum tussen haakjes en aanhalingstekens “het stadje”. Deze benaming begint een ingeburgerd begrip te worden. Niet iets waarvoor men zich moet schamen, maar waar je trots op moet zijn. En terecht. Wanneer ik met onze demokraam op de Kaasmarkt sta, krijg ik vaak te horen dat men o.a. van Hoorn en Zaandam naar Purmerend komt, om te winkelen omdat het zo gezellig en schoon is. Ook onder watersporters is “het stadje” van Purmerend een geliefde plaats, niet alleen om te overnachten, maar echt om een paar dagen te blijven liggen.
Stilletjes hoop ik deze zomer op vakantie geen T-shirts  te zien met teksten als  I LOVE NY of I’AMSTERDAM, maar wel veel mensen die een T-shirt dragen waarop staat geschreven: HET STADJE, MIJN SCHATJE! en een duidelijke verwijzing naar Purmerend erbij. Diegene die mij als eerste een foto brengt, van een verre vakantiebestemming waar zo een T-shirt in de winkel hangt, krijgt een fles wijn van mij.
Donderdag 24 mei 2007: RAADSVERGADERINGEN ONINTERRESSANT?
Hij was lid van de statenfractie van de VVD, de grootste partij in de provincie. Nu neemt Harry Rotgans als nummer 5 binnen de zeskoppige VVD- fractie weer plaats in de gemeenteraad. Daar vecht hij voor minder spreektijd voor de oppositie. Kleiner dan ze gewend zijn, probeert de VVD haar plaats naast de grotere PvdA waar te maken. Wanneer de PvdA je onder controle houdt en de kleine partijen regelmatig de nodige steken uitdelen naar de coalitie waar je deel van uitmaakt, kan het gebeuren dat de positie waarin je verkeerd wat ongemakkelijk wordt. Het weegt dan plotseling heel zwaar dat je te groot bent voor servet en te klein voor tafellaken. Zeker wanneer D66 als kleine partij het echte liberale geluid in de raad laat horen en samen met GroenLinks datgene doet wat je zelf zo graag zou willen doen, maar als coalitieparter nu eenmaal niet mag: De PvdA aanpakken.
Dat zoiets steekt, dat is begrijpelijk. Helemaal vervelend wordt het wanneer, op een na, al die kleine partijen in de oppositie zitten en ze wel heel veel op je beleid hebben aan te merken. Dan worden volgens de heer Rotgans de vergaderingen saai en duren ze veel te lang. Vandaar dat Rotgans de kwaliteit van de vergaderingen wil vergroten, door dat tegengeluid te beperken in hun spreektijd. Hij is namelijk van mening dat door de spreektijd van de kleinere partijen te verminderen de vergaderingen een stuk korter en daarmee veel interessanter worden. Die kleinere partijen vertegenwoordigen namelijk veel minder kiezers dan de grote en als je hen minder spreektijd geeft, wordt alles veel dynamischer is de mening van Rotgans op de VVD site.
Wie de gemeenteraadsvergaderingen een beetje volgt zal bemerkt hebben dat een groot deel van de tijd gevuld wordt door woordvoerders van partijen die vooral vertellen waarom ze het eens zijn met de ingediende voorstellen. Het zal u niet verbazen dat deze partijen veelal de (grotere) coalitiepartijen zijn. In het voorstel van Rotgans krijgen hierop de veelal kleinere oppositiepartijen veel minder de tijd om hun bezwaren tegen deze voorstellen kenbaar te maken. Het is dus duidelijk dat Rotgans de vergaderingen een stuk interessanter wil maken door de oppositie de mond te snoeren. 
Bij zijn aantreden heeft burgemeester Verbeek voorgesteld om per onderwerp eerst oppositie te laten voeren waarop de coalitiepartijen in debat een voorstel konden verdedigen. Wanneer er geen oppositie was, bleek het iedere keer weer dat de behoefte bestond om toch nog even te vertellen hoe goed men het voorstel wel niet vond. Opmerkelijk is wel dat in die vergaderingen waar wel spreektijd was, de fractievoorzitter van de VVD zijn spreektijd steeds ruim overschreed. Mocht het overigens zo zijn dat de heer Rotgans inhoudelijk een stuk interessanter wordt als hij langer mag spreken, dan gun ik u allen deze verbetering van harte.
Vrijdag 4 mei 2007: MOOI WEER IN OORLOGSDAGEN 
In mijn gedachte was het somber weer. Zwarte wolken hingen boven de Nederlandse polders. De lucht rook naar kruitdampen. Ik zag de silhouetten van twee Duitse soldaten, hun geweren met bajonetten op de rug, over de dijk patrouilleren en uit de wolken stortte een Stuka als een baksteen  richting aarde, zijn neus op het laatste moment optrekkend nadat hij zich van zijn bommenlast had ontdaan.
De ontgoocheling was groot toen ik ontdekte dat die in die erste meiweken van '45 de zon had geschenen. Een helder blauwe hemel met schapenwolkjes waartegen een Geschwader bommenwerpers afstak als zwaluwen tegen een zomer hemel, terwijl laarzen door lentegroene weiden marcheerden tussen margrietjes en paardenbloemen. Voor mij, als kind, was de combinatie oorlog en mooi weer een onbegrijpelijke. Naar wat ik van die oorlog hoorde, ik ben 15 jaar na het einde van de oorlog geboren, kon het niet anders dan dat het hele land, inclusief het weer, in rouw was gedompeld en dat maakte allemaal een diepe indruk op mij.
Toch vond ik 4 mei een rotdag. De manisch depressieve tendens van dodenherdenking gevolgd door bevrijdingsdag kon ik ook niet goed begrijpen. Op 4 mei was het land somber, de mensen waren somber en in mijn gedachte was ook het weer somber en. Op de tv waren op de toenmalige zenders Hilversum 1 en 2 ook alleen maar sombere programma’s. Daar werd je als kind niet gelukkig van. Bovendien hadden we Vietnam en ‘Nixon moordenaar’ en dronk ik demonstratief geen Cola.
De waarde van 4 mei is pas later in mij opgekomen. Met het toenemende besef van mooi weer in oorlogsdagen. Na het lezen van kranten uit de oorlog, waar de verhouding van oorlogsnieuws en ander nieuws niet veel anders is dan nu. Waar vacatures in stonden, reclames voor Persil. Waarin nieuwe bioscoopfilms werden gerecenseerd en de nieuwste voorjaarsmode werd beschreven. Dat het leven zo normaal mogelijk door ging in die oorlogsdagen was voor mij net zo onbegrijpelijk als dat het ook mooi weer kan zijn als er oorlog is.
Vorige maand hoorde ik iemand zeggen dat die dodenherdenking steeds minder betekent naar gelang het aantal mensen dat de oorlog heeft mee gemaakt ook steeds minder wordt. Maar ook omdat er bevolkingsgroepen zijn die niets met die tweede wereld oorlog te maken hebben. Zelf ben ik van mening dat de tweede wereldoorlog, die zijn littekens heeft achter gelaten in ons landschap en in onze cultuur, een wezenlijk bestanddeel is van wie wij als Nederlanders zijn. Nog steeds bepaalt de tweede wereldoorlog mede hoe wij ons opstellen jegens buitenlanders. Het bepaalt onze houding ten opzichte van vredesmissies hoe wij kijken naar de resultaten ervan. En net zo als het mooi weer kan zijn in oorlogstijd kan de tweede wereldoorlog symbool staan voor alle oorlogen, maar nooit kunnen alle oorlogen de ergste oorlog uit onze moderne geschiedenis vervangen.
Maandag 1 mei 2007: 1,6 MILJOEN TEVEEL VOOR AFVAL,  MAAR 9 TON VOOR U
Miljoenen gingen er afgelopen maanden om in de reclamebudgetten van de supermarkten. Je kon geen krant open slaan, geen advertentieblok op tv bekijken, of we kregen te horen dat de reclame makende supermarkt het goedkoopst is, het breedste assortiment heeft en dat u er de beste A-, B-, C- of D-merken vindt. En natuurlijk zijn er ook supermarkten die zich voorstaan op de beste service. Maar nergens hoorde ik van, of las ik over een supermarkt die groot kopte: BIJ ONS KRIJGT U UW WISSELGELD TERUG!!! 
Erg verbaasd ben ik daar niet over en u waarschijnlijk ook niet. Wanneer u aan het meisje achter de kassa meer geld betaald dan de kassa aangeeft, dan geeft zij u volautomatisch terug wat u teveel heeft betaald. U zult begrijpen dat ik daarom heel verbaasd reageerde op de kop in het Dagblad Waterland van vandaag. ‘NEGEN TON GAAT NAAR BEWONERS’ kopte de krant en zij weten u te vertellen dat dit geld is dat u teveel heeft betaald.
Met de vakantie in het vooruitzicht is dit een hele prettige kop, maar als je beseft dat al dat geld gedeeld moet worden door 30.000 huishoudens, besef je dat je niet meer overhoudt dan 30 euro, niet eens genoeg voor twee pizza’s en een flesje wijn bij pizzeria San Remo op Ameland. Over het ijsje toe nog maar te zwijgen.
Eigenlijk heeft het college 1,6 miljoen over gehouden. Eigenlijk zou de gemeente aan u 1,6 miljoen moeten terug betalen. Dan zou u € 53,33 terug krijgen, genoeg voor zelfs een ijsje en een kopje koffie toe. Maar dat doet de gemeente niet. Zevenhonderdduizend euro wil de gemeente houden voor de aanschaf van een nieuw afval ophaalsysteem. Een systeem waarbij men u heeft beloofd dat het goedkoper zou worden. Bovendien is het huidige toch al aan vervanging toe. En wanneer krijgt u uw geld? Niet nu meteen en niet contant, zoals bij de supermarkt, maar ‘misschien in 2008’ als eenmalige mindering op uw rekening. 
Ik vraag mij af hoe u zou reageren wanneer uw supermarkt u maar een deel van het wisselgeld terug zou geven omdat men nieuwe kassa’s moet kopen en dan niet contant, maar door het brood een kwartje goedkoper te maken.
Vrijdag 27 april 2007: FRANK HEET JEROEN EN DE ACTUALITEIT VAN HOMEPAGES
Frank Adolfs heet Jeroen! Dit werd mij meteen duidelijk gemaakt toen ik afgelopen donderdag de raadzaal binnen stapte. “Zo zie je maar weer, we lezen je website wel”, werd er na de correctie toegevoegd. Tja, een stomme fout van onze redactie, waarvoor plaatsvervangend, mijn excuus. Al eerder had ik gemerkt dat de belangstelling voor de D66 site best groot is in verhouding tot vele politieke websites en daarmee ook het belang om de site up to date te houden. Voor mij was dit de aansporing om even een rondje te maken langs de verschillende sites van mijn raadscollegae.
Bij mijn tocht begon ik bij het AOV en nieuwsgierig klikte ik op het nieuws. Dat nieuws was bij de ouderenpartij, inderdaad, oud en ook nog eens onvolledig. De rode bankjes waar ze over schrijven staan er al weer een eeuwigheid en bij het initiatief dat D66 samen met burgers heeft ingediend, zijn ze vergeten om D66 te noemen. Maar dat is niet zo verwonderlijk. Toen Thijs Kalverboer werd aangesproken als opsteller van het raadsvoorstel over de referendumverordening, vergat hij ook te vertellen dat dit door Ernst Ankersmid van P93 was gedaan.
Ook het CDA heeft interessante nieuwtjes. Zo lezen wij twee dagen voor Koninginnedag dat er op 7 maart provinciale statenverkiezingen zijn. Ook het laatste nieuwsfeit, hun bron is het huis aan huisblad Purmerend op Zondag, is van 12 februari, lees ik het goed, 2006. Gelukkig is hun goedverzorgde nieuwsbrief ook op de site te lezen.
De site van GroenLinks is vrij actueel, maar wat wil je met een cyber junkie aan het hoofd en ook Leefbaar volgt de actuele stand van zaken net als P93 en de SP. Maar de PvdA en de VVD leven echter nog in het verleden met laatste berichten van resp. 18 en 29 maart. Maar ja, wie haar kiezer niet wil laten mee beslissen hoeft ze ook niet tijdig te informeren. Bovendien weet ik nu ook waarom PvdA-ers de D66 site lezen: Om actueel geïnformeerd te worden.
Zaterdag 14 april 2007: KUIFJE IN DE GEMEENTERAAD
Echt tevreden met de lokale media waren we niet in de raad. Nu zult u zeggen, dat is dan jammer, want als politiek mag je geen invloed uitoefenen op de inhoud van de media. Maar daar lag nu net ons bezwaar niet. De klacht was niet wat ze wél schreven, maar veel eerder wat ze níet schreven. Zat er vroeger bij de commissies vaak een journalist druk aantekeningen te maken, tegenwoordig moet er wel een heel belangrijk onderwerp op de agenda staan, wil een journalist zijn stoel uitkomen om een ouderwets een verslag ter plekke te maken. Jaloers kijken wij dan ook naar gemeenten waar de lokale kranten druk in de weer zijn om de lokale politiek te verslaan.
In een tijd dat wij ons uiterste best doen om, zoals dat heet, de burger bij de politiek te betrekken, is de objectieve mening van een journalist een mooi middel om die burger te informeren. Omdat je lokale kranten geen interesse meer hebben om de lokale politiek te verslaan, heeft de raad besloten om in het informatieblad van de gemeente, Stadhuisberichten, verslag te doen wat er in de raad gebeurt. Een goed initiatief, inderdaad, maar wel zolang datgene wat opgeschreven wordt ook conform de waarheid is.
In de eerste uitgave van ‘Het Hoogste Woord’, want zo heet de schoolkrant van de gemeenteraad, staat te lezen dat alle politieke partijen het er mee eens zijn dat “het gescheiden ophalen van het groente- fruit- en tuinafval (GFT) moet stoppen”. Hier slaan onze gemeenteraadskuifjes, de plank volledig mis. D66 is het er nooit mee eens geweest dat het scheiden van GFT moet stoppen. Nog steeds zijn wij van mening dat gescheiden afvalinzameling het beste voor het milieu is. D66 heft zich wel neergelegd bij de uitslag van de enquête, waarin de bewoners van Purmerend aangaven om op een andere, goedkopere manier, het afval in te zamelen. De wens van de meerderheid dient gehonoreerd te worden, ook al zouden wij het liever anders zien. Maar al met al vraag ik mij af wat ik liever heb, een niet schrijvende onafhankelijke journalist, of Kuifje in de gemeenteraad.
Maandag 30 maart 2007: OEREND HARD
Afgelopen vrijdag kreeg ik een telefoontje van wethouder Daan. Hij had met de motor een aantal weken geleden te hard gereden en was door de politie aangehouden. Ook ik had laatst een bekeuring van naar ik geloof vijftien euro omdat ik een paar kilometer te hard op de Coentunnelweg gereden had, ondanks dat een officier van justitie had gezegd dat er op een paar kilometer niet wordt gekeken. Het kan ons dus allemaal overkomen. Het enige verschil met Berend Daan was dat hij 70 km te hard had gereden. Eigenlijk best wel laat die informatie, maar Berend Daan vertelde dat hij het college had ingelicht waarna besloten werd om het stil te houden. Dit om het college niet te beschadigen. 
Omdat de zaak nog voor moet komen, heb ik het eerst aan de fractie voorgelegd alvorens naar buiten te reageren en al snel werden voorbeelden genoemd die ook bij mij door het hoofd speelden. Mag een burgemeester een joint roken? Mag een raadslid zich in het weekend volgooien met drank? Mag je als wethouder 70 km te hard rijden? Maar de belangrijkste vraag is: “Hoe moet je hier als volksvertegenwoordiger mee omgaan?” Deze vraag nam toe aan essentie toen een journalist mij op belde om te weten of de wethouder hieraan politieke consequenties moest verbinden en hij verwees naar de voorbeeldfunctie van bestuurders. Ik antwoorde hierop dat zolang het nog onder de rechter is, het niet aan mij is, om openlijk een oordeel te vellen over het verkeersgedrag van de wethouder. Maar wel blijft de vraag bestaan hoe je hier als gemeenteraad of als college mee om moet gaan.
Het is nu al de tweede keer dat een bestuurder van deze gemeente een handeling verricht waarmee de wet zou zijn overtreden. In beide gevallen is dit bewust gedaan. Je rijdt niet per ongeluk 70 km te snel, zeker niet daar waar je maar 30 mag. Onlangs nog hebben wij als raadsleden een boekje gekregen over integriteit. De leerplicht en de wegenverkeerswet worden er niet in genoemd. Toch denk ik dat het tijd wordt om als fracties hierover om tafel te gaan zitten en de discussie moeten aangaan hoe wij, die inderdaad een voorbeeldfunctie hebben, hier in het vervolg mee moeten omgaan.
Vrijdag 9 maart 2007: SCHUURSPONSEN EN LUCHTBALLONNEN
Wat hebben een discotheek, een treinstation en het WVG-vervoer met elkaar gemeen? In eerste instantie niets. Iedereen weet dat we een discotheek krijgen, ook weten we dat het treinstation in de Weidevenne binnenkort geopend wordt en dat het WVG vervoer niet functioneert, wisten we al toen Connexxion er nog niet bij betrokken was. Bekende feiten, oud nieuws. En toch is er een grote overeenkomst. Een overactieve SP die wijd openstaande deuren nog verder probeert open te trappen en over de ruggen van goed bedoelde medemensen de publiciteitweet te halen.
Is er dan iets mis met actievoeren, zult u zich afvragen. Met actie voeren is niets mis. Er kan niet genoeg actie gevoerd worden tegen misstanden in de maatschappij. Je moet je alleen af vragen of een actie zin heeft als het doel van de actie niet de misstanden zijn maar de publiciteit rond de actievoerders.
Jan Marijnissen laat graag weten dat de SP inmiddels een 'grote' partij is geworden. In aantallen stemmers of leden kan ik dat niet ontkennen. Zou je 'grote' partij moeten zien als een volwassen partij, dan schiet de SP in ieder geval in Purmerend te kort. Wanneer een partij politiek en daarmee echt iets wil veranderen, dan doe je dat in de gemeenteraad, waar je medestanders vindt of het risico loopt om afgeschoten te worden. Politieke omwentelingen krijg je niet voorelkaar door o.a. onafhankelijke jongeren en hulpbehoevenden te gebruiken om open deuren in te trappen en luchtbalonnen op te laten die onmiddellijk weer uit elkaar klappen.
Wanneer je één van de schuursponsjes die de SP zo graag uitdeelt gebruikt op de sociale laklaag van  partij, dan kom je er al snel achter dat als die laklaag is weggeschuurd er een gewone reclamestunt overblijft.
Woensdag 7 maart 2007
De provinciale verkiezingen zijn voorbij. Het gevecht is gestreden en vergeleken met de landelijke verkiezingen zijn wij zonder kleerscheuren, en zelfs met een lichte stijging uit de strijd gekomen. In Purmerend begint D66 weer een stabiele plaats in te nemen. Dat vertrouwen doet ons goed en is voor ons een aanmoediging om nog harder aan de slag te gaan.
Donderdag 9 november 2006
De begroting is achter de rug. Met mijn computer op schoot zit ik mij te verwonderen over de dag. Wanneer je wijzigingsvoorstellen indient weet je ongeveer van welke partijen je stemmen kunt verwachten om een voorstel er door te krijgen. In mijn algemene beschouwing had ik al aangegeven het idee te hebben dat de mond van de VVD gesnoerd wordt door de veel grotere PvdA. Dat de VVD zelf het bewijs hiervoor aandraagt had ik niet durven te geloven. Veel bezoekers van de binnenstad en veel winkeliers willen meer parkeermeters waar je met munten kunt betalen. Ik ben het hiermee eens, vooral omdat die muntkaartjes alleen geldig zijn in het gebied waar de parkeermeter staat. Een paar weken geleden vroegen winkeliers nog aan de gemeente om meer muntautomaten. D66 wilde dit verzoek ondersteunen en kreeg de steun van alle oppositiefracties. Ik had dus nog maar één stem nodig om een meerderheid te halen voor dit voorstel. Één VVD raadslid hoefde dus maar met ons mee te stemmen. Maar helaas. De druk van de PvdA was blijkbaar te groot. Dus als uw klanten niet meer komen door het Purmerendse parkeerbeleid of als u geen parkeerplaats kunt vinden omdat u geen chipknip heeft, denk dan nog even aan de fractiedicipline bij de pVVDa.
Woensdag 8 november 2006 01:09
Getijsterd door slapeloosheid moet ik denken aan het commentaar dat ik laatst kreeg van Jaap Veenstra, voormalig raadslid en momenteel fractieassistent bij het CDA. Hij klaagde erover dat mijn weblog sterk verouderd is. Hij heeft gelijk. Het is al weer 8 maanden geleden dat ik iets geschreven heb. De drukte rond mijn bestaan pleegt een zware aanslag op mijn vrije tijd en mijn creativiteit. Het bijhouden van het weblog vind ik ook een onderdeel van die vrije tijd. Het weblog is namelijk een persoonlijke visie. Dat klinkt misschien vreemt binnen een eenmans fractie,want met Patrick, Corné en Caroline is de eenmansfractie rijkelijk gevuld. De hele stem die ik in de raad heb, is in de fractie beperkt tot 1/4. Dit geld niet alleen voor mijn stem, maar zeker ook voor de werkzaamheden. Ik wil bij deze dan ook Corné, Caroline en zeker Patrick Blokzijl uit het diepst van mijn hart bedanken voor de grote bijdrage en steun die zij leveren aan mijn eenmansfractieschap. U heeft als kiezer ons de mogelijkheid gegeven om een zetel in de raad te vullen. Op één raadszetel heeft u een bonus van 3 geweldige fractieassistenten gekregen, zodat D66 Purmerend volledig in de gemeenteraad kan meedraaien en daadwerkelijk een bijdrage kan leveren aan het Purmerendse bestuur. Door hun ondersteuning kan ik straks, goed gewapend met onderwerpen die het voor u nog aantrekkelijker maken om in Purmerend te wonen, de arena die raadzaal heet betreden.
Zondag 18 maart 2006
Dit is een gekke tijd. De campagne is achter de rug en de rust is a.h.w. teruggekeerd. De PvdA roept alle raadsfracties samen om tot een coalitie te komen en als iedereen op de door de PvdA beoogde plaats zit, dan zitten PvdA,VVD en CDA tegenover de overige partijen, als of alles al besloten is.
Wie de geschiedenis van de PvdA kent, weet dat zij de principes van haar kiezers naast zich neer weet te leggen. De SDAP (Sociaal Democratische Arbeiders Partij)  werd in 1894 opgericht en kan als opvolger van de revolutionair-socialistische SDB  (Socialistenbond) worden beschouwd. Deze Socialistenbond stond een marxistisch-socialistische samenleving voor, zonder particulier bezit. De SDAP streefde op democratische wijze naar een socialistische maatschappij, waarin voor de arbeidersklasse betere levensvoorwaarden zouden bestaan dan onder het kapitalisme. Door samen te gaan met o.a. de Liberalen verraadde de SDAP haar socialistische kiezers.
De socialistische grondslag werd voor de tweede keer verraden toen de 'Sociaal' Democratische Arbeiders Partij met de Nederlandse CDU (Christen Democratische Unie) en de Progressief Liberale Vrijzinnig Democratische Bond (VDB) besloot samen te gaan in de PvdA. Het derde verraad aan de socialistische leden kwam direct na de val van de Berlijnse muur in 1989, waarop het socialisme onmiddelijk werd vervangen door Sociaal Democratie.
Eigenlijk is het, historisch gezien, niet zo vreemd dat zij de linkse wens van de kiezer naast zich neer legt door samen te gaan met CDA en VVD. De geschiedenis leert dat de PvdA doet wat zij wil en de wens van de kiezer negeert. Dit is waarschijnlijk nog de Marxistische erfenis vanuit de SDB.
Woensdag 8 maart 2006
We hebben onze zetel weten te behouden. Tegen alle verwachtingen in. Toch had ik er alle vertrouwen in. Het is immers niet niks wat we de afgelopen jaren gepresteerd hebben. Hiervoor wil ik niet alleen die kiezers bedanken die op D66 hebben gekozen, maar vooral Patrick Blokzijl en Corné Ronda voor hun geweldige inzet. Tegen de landelijke tendens in zijn wij zowel absoluut als relatief gestegen. Dat geeft je een goed gevoel en een positieve kijk op de toekomst.
Dinsdag 7 maart 2006
Het wordt spannend vandaag. Vanochtend stond in de krant dat de PvdA en D66 de scholierenverkiezing hadden gewonnen met resp. 25 en 20%. Er is een recordaantal bezoekers op de D66 Purmerend site (gisteren 390 en op dit moment staat de teller op 432). Bovendien is D66 de meestgekozen partij op de Stemwijzer (3611 stemmen). Zoveel goede voortekens... (wordt vervolgd).
Maandag 6 maart 2006
Het laatste stukje raadsvergadering van de ze bestuursperiode. Het aantal pakken was weer afgenomen en de meeste fracties  waren niet volledig aanwezig. Twee punten op de agenda die nog even wat tijd vergden. Gelukkig waren, net als D66, de meeste fractie's het er mee eens dat de manier  waarop de stukken de raad bereikten meer dan treurig was. Het had echt allemaal sneller gemoeten. Het Burgerweeshuis als lokatie voor het wijkbeheer in het centrum viel niet bij iedereen in goede aarde. Het CDA sputterde nog even en werd overgehaald om er een amendement in te dienen, maar was te laat aangezien ik het al had klaarliggen. Patrick is na diverse opmerkingen van andere partijen meteen aan het schrijven gegaan en heeft de nodige aanpassingen gemaakt. Ernstig bij deze gelegenheid was dat wethouder Engels toegaf dat het hierbij om de exploitatie van het weeshuis ging en niet om wijkbeheer en dat laatste was nu waar het om ging. Lovenswaardig van de zelfde wethouder was dat hij tussen de termijnen door vertelde dat Wooncompagnie alsnog belangstelling had  in het Weeshuis om hier een restaurant waar geestelijk gehandicapten koken en bedienen, te vestigen.Hierdoor kwam het amendement met 16 tegen 15 stemmen door de raad. 
Verder probeerde de PvdA nog even de laatste verkiezingsstunt binnen te halen door voor te stellen om gezinnen die 120% van het bijstandsniveau verdienen een extra jaarlijkse vergoeding te geven voor sportieve en culturele activiteiten t.b.v. kinderen tot 18 jaar. Hoewel, zoals Nait Aicha zei, de PvdA al vanaf november met dit voorstel bezig was, zag het er slecht onderbouwd uit en verwezen wij Nait Aicha terug naar de tekentafel.
Donderdag 2 maart 2006
Eigenlijk heb ik nooit geweten dat sommige raadsleden een stropdas konden strikken. Ik heb zelfs nog nooit zoveel donkere pakken gezien dan op de raadsvergadering van vandaag. Als ik dat eerder had geweten had ik ook een donker pak aangetrokken. Dat zal ik dus maar a.s. maandag doen als de raadsvergadering wordt voortgezet.
Als ik trouwens had geweten wat het resultaat van de raadsvergadering was geweest had ik zeer zeker een donker pak aangetrokken. Heerlijk als je, voordat de verkiezingen geweest zijn, al één punt gerealiseerd ziet. Samen met Wim Ouburg van de VVD had Patrick Blokzijl namelijk het wijzigingsvoorstel voor het openhouden van de Westerstraat en de sluisbrug voorbereid. Het geeft gewoon een goed gevoel wanneer dan juist een van de kernpunten uit je verkiezingsprogramma het raadsbreed haalt.
Helemaal onverwacht was dat ons voorstel om 33% van de nieuwe woningen in de binnenstad aan starters toe de doen komen, zonder inmenging van de raad door het college werd overgenomen. Yes!!! Twee successen op de eindstreep.
Eat that.. mensen, die denken dat een eenmansfractie er niet toe doet!!!
Woensdag 1 maart 2006
Het was een goed initiatief van de griffiers om een lijsttrekkersdebat op te zetten. Helaas was er ook deze tijd niet veel ruimte voor debat. Ik ben de SP dankbaar dat zij zoveel leden hadden mee genomen. Konden ze eindelijk zien dat D66 hun applaus verdiende en daarom ook kreeg. Waardering uit onverwachte hoek is veel mooier dan waardering uit eigen kring.
Woensdag 22 februari 2006
Deze week viel mijn oog op wel een erg bijzonder artikel in de krant. De PvdA had nog iets bijzonders. Zij gingen een plan maken om bedrijventerrein de Koog te revitaliseren. Nu is daar niets mis mee. Iedere aandacht die oudere bedrijventerreinen binnen onze gemeentegrenzen kunnen krijgen is welkom. Maar de aandacht van de PvdA voor de Koog is wel heel bijzonder. Ze hadden zelfs een visie – zomaar, voor het eerst in vier jaar – en die visie zouden ze presenteren
Voor wie de gemeentelijke politiek enigszins volgt zal mijn verbazing niet vreemd zijn. Iets meer dan een jaar geleden, tijdens de begrotingsbehandeling in 2004, wist D66 met een nipte meerderheid € 4 ton vrij te maken voor de revitalisering van de Koog. Die nipte meerderheid was niet zo verwonderlijk. De PvdA stemde immers tegen dit voorstel want, zo zei De Hilster van de PvdA tijdens de vergadering: het revitaliseren van bedrijventerreinen is een zaak van de bedrijven. In de maanden daarna, moesten wij menig keer in commissievergadering vragen of er nog wat met dit geld gebeurde. Eindelijk kregen wij nu van de PvdA antwoord.
Tussen de dartborden in de achterzaal van de lunchroom op de Koog presenteerde een onvolledige fractie, aan een stuk of zes genodigden en een handvol geïnteresseerden hun visie. Met een tiental PowerPoint dia’s vertelde De Hilster dat Station Wheermolen moest worden verplaatst richting De Koog, er een doorgaande weg moet worden aangelegd van De Koog dwars door de woonerven in de Purmer en de scholen moesten samenwerken met bedrijven. En die revitalisering? Eh… daar was de PvdA toch tegen? Juist… daar werd verder geen woord over gerept.
Maandag 20 februari 2006
Wie het weet mag het zeggen… Maar soms snap ik de gemeenteraad niet meer. Tijdens de raadsvergadering van 2 februari jl. moesten wij beslissen of het gebouw van P3 (het nieuwe pop-podium) wel of niet aan de stichting zou worden overgedragen. Chris Zandvoort (GL) had ontdekt dat bij faillissement het risico bestond dat wij dit gebouw aan een schuldeiser zouden verliezen. Gevolg: extra vergadering van de commissie AZ, die het mandaat van de raad had gekregen om een definitief besluit te nemen.
Door het ontbreken van de PvdA tijdens de extra vergadering van AZ bleek de meerderheid van de commissie tegen de overdracht van het Poppodium te zijn. Men was het er, met meerderheid van stemmen, mee eens dat dit gebouw de eigendom van de gemeente Purmerend moest blijven.
Nu zult u denken dat met een overduidelijke meerderheid in de commissie het besluit definitief zou zijn. Dat dacht ik ook. Maar onze burgemeester deed nog even terloops de uitspraak dat verdere financiële onderbouwing nog geleverd kon worden. Bovendien konden partijen die na het lezen van deze financiële onderbouwing het Poppodium toch wilden overdragen het mandaat intrekken waardoor de raad alsnog bijeen moest komen om een definitieve beslissing te nemen. De enig mogelijke datum voor deze extra raadsvergadering zou zijn 6 februari, de dag van het sportdebat, en daarmee volgens iedereen niet haalbaar. (Geen mening, dus terug naar de fractie CDA, AOV, LeefbaarPurmerend)
Het zal u niet verbazen dat op 6 februari geen enkele partij het mandaat introk. Ik was opgelucht. Het poppodium bleef volledig in eigendom van de gemeente Purmerend. Zo zou u denken, zo dacht ik ook. Op de reguliere AZ vergadering kwam men nog op P3 terug. Verbaast vroegen wij ons af hoezo? De aan ons gestelde dead line was toch verstreken en het mandaat was niet ingetrokken? Maar met de meerderheid van de collegepartijen besloot men tot een extra raadsvergadering op 20 februari, twee weken na de ultieme datum om het besluit te nemen – zo was ons verteld.
Vanavond was die vergadering. Alle vooraf  genomen besluiten werden vergeten. Wethouder Wiedemeijer maakte duidelijk dat –hoewel de aan de raad, cq commissie, gestelde deadline- reeds verstreken was, de notaris nog verdere invulling moest geven aan de akte. En met dit antwoord was behalve D66, P93 en twee VVD-ers, een meerderheid van de raad het er mee eens om de zekerheid van een topgebouw op een toplokatie op het spel te zetten.
Opmerkelijk is het dat wethouder Wiedemeijer (die niet meer voorkomt op de kieslijst voor GroenLinks)  na miljoenen te hebben verkwanseld aan een te duur zwembad, nu ook het nieuwe theater in de uitverkoop heeft gedaan.
Vrijdag 16 februari 2006
Het is zowaar een weekje rustig geweest binnen de Purmerendse politiek. Er wordt momenteel harder geroerd in emmers met behangplaksel dan ik het openbaar bestuur. Deze week kwam er nog een mailtje van Leen Verbeek (onze burgemeester) binnen. Acht partijen, van de negen, hadden geklaagd over de grote hoeveelheid verkiezingsborden die in de stad hangen. Nu weet ik van mijzelf dat ik niet geklaagd heb. Ook mijn fractiegenoten hebben niet geklaagd. Leuk om te zien dat de pot de ketel verwijt dat jij zwart ziet.
Zaterdag 11  februari 2006
De Demokraam stond weer op de Kaasmarkt, met ernaast de marktkraam van de LP. Het was een fleurige boel. De LP had het springkussen van de PvdA overgenomen, dus aan belangstelling geen gebrek. Wij kregen veel positieve reacties. Vooral van de mensen die op internet de stemwijzer hadden ingevuld. Een aantal deden het op de Demokraam nog even over, sommigen vulden de stemwijzer voor de eerste keer in. Het resultaat was meestal D66. Thuis nog maar even zelf op internet gekeken hoe de totaalscore was. Met een goede tweede plaats kan ik best tevreden zijn. Als iedereen goed onthoudt waar men op uitgekomen is, kan het resultaat op 7 maart verbluffend worden.
Donderdag 9 februari 2006
Na een weekje rust maar weer even een kleine aanvulling. Het verantwoordingsdebat van het college is net achter de rug. De conclusie is simpel: de mogelijkheid die aan de raad geboden werd om te debateren was heel beperkt. De wethouders kregen ieder 5 minuten voor een promotiepraatje of openbare boetedoening, waarna het publiek kritische vragen mocht stellen. En kritisch was het publiek. Vooral op Arie Wim Boer (LP). Het was erg leuk dat hij zoveel mensen zelf ging bezoeken, maar helaas, voor velen was dat het enige dat gebeurde, want ieder resultaat bleef uit. 'Het was meer een bezoeking dan een bezoek' riep nog iemand achter mij in de zaal. Een ander wilde weten of de afspraak in het college gemaakt was dat Boer de huisbezoeken deed, zodat anderen de stad konden besturen. Boer had hier geen duidelijk antwoord op. U wel? Maar verder bleef het debat uit en de avond saai. Jammer, het had zo goed kunnen worden. Hoe dan ook, het was een weerspiegeling van de afgelopen 4 jaar: Veel worden en weinig resultaat.
Donderdag 2 februari 2006
Soms heb je van die dagen dat de schrijversmuzen wel uit een hele vreemde hoek komen. Net op het moment dat ik het toetsenbord weer ontstoft heb, wordt mij nu al twee dagen achtereen een onderwerp aangedragen. Was het gisteren nog de verbale onzindelijkheid van P93 raadslid Helm, nu zorgt het college weer voor de nodige stof.
Het zal u allemaal zijn opgevallen dat ook de collegepartijen met hun verkiezingscampagne begonnen zijn. Zo een verkiezingscampagne heeft heel wat voeten in de aarde. Je moet jaren lang sparen om een verkiezingskas op te bouwen en hopen dat er hier en daar een enthousiast lid is die een extra duit in het zakje wil doen. Dit is hoe het altijd al geweest is. Maar de collegepartijen hebben daar voor zich een antwoord op gevonden. Die laten hun verkiezingsmateriaal betalen uit overheidsgelden. Het resultaat hiervan kon u lezen in het verkiezingspamflet van de collegepartijen: De Stadhuisberichten.
Keurig in vierkleuren druk, voorzien van mooie foto’s en uitstekend gestyled, kreeg u de veren die de wethouders bij zich zelf en elkaar ergens ingestoken hadden, in de brievenbus. Hier konden we lezen wat het college toch niet allemaal had gedaan (of was het nu toch allemaal niet had gedaan?). En het was de raad die volgens onze burgervader beter kon functioneren.
Ooit sprak PvdA raadslid Thea de Hilster mij er op aan dat ik een bestuurlijke D66 brief op het gemeentelijke kopieerapparaat multipliceerde. Dit apparaat was immers voor raadswerk en niet voor partijpolitieke doeleinden bedoeld. Ik hoop dat Thea nu haar PvdA burgemeester en haar eigen raadslid duidelijk weet te maken waar de gemeentelijke drukkerij voor bedoeld is. Hoe zat dat nu ook weer met die splinter en die balk?
Woensdag 1 februari 2006
Een nieuwe maand in een alweer één maand oud jaar. Tijd om weer het weblog nieuw leven in te blazen. Maar ja, de keuze is nu eenmaal tussen besturen of schrijven. En in dat geval heb je het als eenmansfractie niet makkelijk. Hoewel eenmansfractie? Ik heb wel  keien van fractiemedewerkers.
Maar toch even een stukje schrijven en niet voor niets. Roald Helm van Stadspartij P93  vond het weer eens nodig om in het water van het zwembad te plassen. Een vieze gewoonte om altijd te proberen successen van anderen binnen te halen en als het niet lukt tegen de rest aan te zeiken. Het verbaast me dat deze politikant, zelf altijd een van de grootste voorstanders van een te duur zwembad, nu probeert een golfslagbad in een glas water te maken. Het is jammer dat Helm weer eens alleen commentaar weet te geven, zonder met oplossingen te komen. Helm wil de prijzen lager, maar vertelt er niet bij dat dan wel de belastingen hoger moeten
Er hadden zaken anders gemoeten in het zwembad. Maar laten we eerlijk zijn. Ik geloof dat er in de kerstdagen 30.000 bezoekers naar het zwembad gekomen zijn. Het aantal klachten is minder dan 1%. Mijn complimenten voor de inzet van alle medewerkers die velen een geweldige zwembeleving hebben bezorgd. Natuurlijk is iedere klacht er een te veel maar hier mist Helm echt de bus. Het Algemeen bestuur van het zwembad werkt zoals de gemeenteraad. Ze stellen de kaders vast en controleren achteraf. Een van die kaders is een kloppende begroting. Ieder verlies betekent een druk op de belastingen. Het is de taak van het bestuur om het dure zwembad wat de Helm zo graag voor de vorige verkiezingen wilde hebben, financieel rendabel te maken. De opinie van D66 over het zwembad voor de bouw is terug te lezen op: zwemmen is geen kunst en watertrappelen in belastinggeld De raad, met P93 heeft anders beslist, dus het wordt eens tijd voor Roald Helm om in de spiegel te kijken.